Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάνουμε διακοπές


Δέκα εβδομάδες οδήγησα τα τρακτέρ και έκανα άλλες εργασίες στον οπωρώνα. Σχεδόν όλοι έφυγαν στο τέλο. Μερικοί άνθροποι πήγαν στο Βιετνάμ, άλλοι στο Νότιο Νησί, στην Αυστραλία, στην Ευρώπη. Συνέχισα να δουλεύω μερικές ημέρες. Είχα αγόρασει το αυτοκίνητο ήδη. Πλήρωσα δύο χιλιάδες δολάρια για Toyota Camry έτος 2000. Ένα κορίτσι από την Γερμανία είχε αυτό το αυτοκίνητο για ένα χρόνο για τα ταξίδια της. Αυτό δεν είναι μόνο αυτοκίνητο. Είναι και κουζίνα και υπνοδωμάτιο. Μόνο αγώρασα νέα ρόδα και ασφάλια αυτοκίνητου και έτσι αναχώρισα το Hawke’s Bay. Δεν ήμουν χαρούμενος γιατί η ζωή είναι πολύ ωραία στο Hawke’s Bay.

Η πρώτη στάση ήταν Γουέλινγκτον. Είχα πάει στο Γουέλινγκτον στην αρχή το Φευρουάριο και γνόρισα μερικούς τσέχους στην προτέβουσα. Τους έγραψα στο facebook και μου απάντισαν γρήγορα ότι θα είναι to πάρτι στο σπίτι του Γιοργο έτσι πήγα εκεί. Ήτανε πολλούς ανθρώπους εκεί και πολλά παιδάκια. Μαγείρεψα κρέπες για όλους. Όταν όλοι φύγανε, ο Γεώργιος μου έδωσε μία μπύρα και μία μεγάλη μπριζόλα και μιλήσαμε για τη ζωή. Κοιμήθηκα στο αυτοκίνητο μπροστά το σπίτι του και το πρωί συνέχοισα στο λιμάνι.

Στο φέρι ένας ηλικιωμένος άντρας μου ρώτησε αν πάω στο Νελσον. Τον βόηθησα γιατί τους φίλους μου περίμεναν στο Νελσον, πήγαμε μαζί. Ο Άλαν είναι ο δημοσιογράφος και ο φωτογράφος. Πάει στις φτωχογειτονιές και γράφει για τα σοβαρά προβλήματα των ανθροπών. Μου αγόρασε το βραδινό γιατί δεν ήθελα χρήματα για βενζίνη. Όταν ήρθαμε στο Νελσον αυτός πήγε στο σπίτι της αδερφής του και εγώ συνέχισα στο κεμπινγκ όπου περίμεναν ο Μικα και ο Χρίστος. Με τους δύο ταξιδεύω τώρα.

Ο Μίκα είναι ένας γερμάνος δεκαεννιά χρονών που σχεδιάζει τα ταξίδια μας και ο Χρίστος είναι ένας αμερικανός είκοσι δύο χρονών από το Ορεγον που κάνει πλάκα όλη τη ώρα. Είναι πιο νέοι απο μένα και εγώ πρέπει να συμβαδίζω με τους.

Στη αρχή νοικιάσαμε καγιάκ για δύο μέρες στο «Abel Tasman National Park». Πλεύσαμε κοντά στο ακρογιαλί και γύρω τα μικρά νησιά. Είχαμε το μεσημεριανό σε μία ωραία παραλία, μία απο δεκάδες. Είδαμε πολλά φώκια και πουλιά. Στο βράδι στήσαμε τη σκηνή μας στη παραλία και κάναμε μικρή βόλτα. Τη άλλη μέρα συνεχίσαμε. Ο οκεανός ήταν πιο ενεργητικός. Βρήκαμε δύο ωραίες λιμνοθάλασσες. Η δευτέρα είχε πολλά μικρά φωκιά. Κολύμπησαν κάτω και γύρω τα καγιάκ. Ήταν μαγικά αλλά δεν ήταν σωστό να είμαστε τόσο κοντά έτσι φήγαμε. Μετά επιστρέψαμε τα καγιάκ και κοιμηθήκαμε σε άλλη παραλία. Τη τρίτη μέρα κάναμε πεζοπορία στο ακρογιαλί και γυρίσαμε πίσω με το θαλάσσιο ταξί.

Το δευτέρο ταξίδι μας ήταν για μία μέρα μόνο. Πήγαμε στο «Nelson Lakes National Park» να κάνουμε πεζοπορία στα βουνά. Όταν ανεβήκαμε βγάλαμε φωτογραφίες γιατί η θέα ήταν καταπληκτική. Κατεβήκαμε κάτω και λίγες μέρες ξεκουραστήκαμε.

Συνεχίσαμε νότια με λίγες στάσεις. Έχουμε δει λίγους παγετώνες πάνω στα βουνά και λίμνες. Κάναμε τη επόμενη μεγάλη πεζοπορία στο «Mount Aspiring National Park». Ανεβήκαμε στο βουνό που ονομάζεται «Mt. Armstrong». Έπρεπε να σκαρφαλώσουμε λίγο. Έκανε κρύο. Πάνω στη κορυφή είχε χιόνι και πάγο και δυστυχώς ήμασταν μέσα στα σύννεφα. Το περισσότερο χρόνο δεν είδαμε τίποτα αλλά στο τέλο βγάλαμε λίγες φωτογραφίες και κατεβήκαμε.

Τώρα είμαστε στο «Wanaka» και είμαστε κουρασμένοι. Δε θέλω να δω κανένα βουνό τουλάχιστον τρεις μέρες αλλά ο Μικα σχεδίαζει επόμενη πεζοπορία ήδη…
























Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Στο «Hawke's Bay»

Η ζωή μου στην Νέα Ζηλανδία είναι πολύ καλή, είμαι ευτυχυσμένος. Έχω πάει στο Ώκλαντ, στο Oυελινγκτον, τώρα είμαι στο «Hawke’s Bay» και μέχρι τώρα αυτός είναι ο καλύτερος μέρος για μένα στη Νέα Ζηλανδία. Έχω δουλεύει μερικές εβδομάδες τώρα. Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Κάνουμε καλή παρέα. Νομίζω ότι βρήκα τύχη.

Ήμαστε δέκα παιδιά περίπου εδώ: ο Χρης και ο Παουλιους έχουν φύγει ήδη; απομένουν Τζόναθαν, Μικα, Δαν με Χελση, Αέριαν, Μαρτινας και Ελεάνορ (αυτή γιόρτασε τη γιενέθλια της εχθές και είχαμε κείκ) και εγώ. Μένουμε στο καμπινγκ μαζί. Δουλευουμε από τις επτάμισι το πρωί ως πεντέμισι το βράδυ περίπου. Μερικές φορές δούλεψαμε το Σάβατο. Τα βράδια παίζουμε παιχνίδια. Είχαμε ήδη μερικά πάρτι και εγώ έψεξα το ακορντεόν μου. Τη Κυριακή ξεκουραζόμαστε ή κάνουμε ταξίδια. Ήμασταν στα βουνά: μία φορά στο «Ταρανάκι» (ηφαίστειο) και δύο φορές στο «Τε Ματα». Μία φορά πήγα στη «Ocean Beach» και στο «Νάπιερ» με το ποδήλατο.

Δέκα άνθροπει μένουν στο δεύτερο καμπινγκ. Eπίσης…

Η εποχή των μήλων αρχίζει

Ταξίδεψα στο Όκλαντ και μετά στο Γουέλινγκτον. Δεν βρήκα τη δουλειά στο γραφείο σαν προγραμματιστής. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα ότι έγραψα στον οπωρώνα, πήρα το λεωφορείο το περισσότερο πρωί και τώρα έχω δουλειά εδώ στον Χαστινγκς. Μένω στον οπωρώνα στο τροχόσπιτο που λέω «Χιλτον». Έχει πολλές αράχνες και δεν μπορώ να κλειστό ένα παράθυρο, αλά είναι τέλειο. Δουλεύουμε απο τη Δευτέρα ως το Σάββατο. Κάθε μέρα μετά τη δουλειά είμαι πολύ κουρασμένος. Άλλοι υπάλληλοι πάνε στο σπίτι τους μετά δουλιά μας και το βράδι εγώ είμαι μόνος μου στο οπωρώνα με δέντρα γύρω. Πήγα στη πόλη με το ποδήλατο μερικές φορές, είναι δεκά χιλιόμετρα απο εδώ. Τα βραδιά είναι μαγικά. Παίζω ακορντεόν για τα δέντρα και διαβάζω. Στη δουλειά ετοιμάζουμε τον οπωρώνα. Οι συνάδελφοί μου με διδάσκουν αργκό, όπως «Sweet as», όλοι εδώ χρισιμουπιούν αυτή τη φράση. Σε λίγες μέρες άλλοι θα φτάσουν εδώ γιατί η εποχή των μήλων αρχίζει. Ο οδηγός του τρακτορίου θα είμαι εγώ. Είναι πολύ καλή δουλειά. Το Μάιο τελειώνω, θα είναι φθινόπ…

Από Όκλαντ στο Γουέλινγκτον

Όκλαντ είναι πολύ ωραία πόλη, αλλά εγώ θέλω να μένω στο Γουέλινγκτον. Τη Παρασκεύη πήρα το τρένο και πήγα μέχρι Παπακουρα. Δεν πήγε κανένα λεωφορίο στο χωριό έτσι έκανα οτοστόπ. Το μέρος δεν ήταν μακριά. Ήμουνα εκεί σε μία ώρα, μία κυρία μου πήρε όπου χρειάστηκα. Περίμενα δύο ώρες και η φίλη έφτασε. Είχαμε ραντεβού εδώ. Από εδώ μήγαμε μαζί με το αυτοκίνητο του στο Hobbiton και μετά στο Γουέλινγκτον που χωρίσαμε, περάσαμε μαζί δύο μέρες συνολικά. Αυτή συνεχείζει στο νότιο νησί και εγώ θα βρώ τη δουλιά εδώ στο Γουέλινγκτον.